Voor de derde keer organiseerde Zweden het Eurovisiesongfestival, en opnieuw gebeurde dat vanuit een andere stad. Na Stockholm in 1975 en Göteborg in 1985 was nu Malmö aan de beurt.

Een sportarena die vooral voor ijshockeywedstrijden werd gebruikt, werd omgebouwd tot Songfestivallocatie. Het podium kreeg de vorm van de boeg van een enorm Vikingschip, compleet met een dreigend drakenhoofd.

De uitzending begon met toeristische beelden van Zweden, gevolgd door een dansact in de Zweedse kleuren. Daarna verwelkomden Lydia Cappolicchio en Harald Treutiger de kijkers. Winnares Carola bracht vervolgens haar nieuwe single All The Reasons to Live.

Strakke Zweedse organisatie

Na de chaotische editie van 1991 kozen de Zweden voor een minutieuze organisatie. Alles verliep volgens een strak tijdschema, waarvan nauwelijks werd afgeweken.

Ook de rol van de presentatoren werd beperkt. Ze kondigden niet langer elk lied afzonderlijk aan. Tijdens de postkaartfilmpjes verscheen Eurobird, de opvolger van Eurocat als officiële mascotte. Net als zijn voorganger bleef ook hij maar één jaar in beeld.

Lydia Cappolicchio & Harald Treutiger

Nieuw deelnemersrecord

Met 23 deelnemende landen werd een nieuw record gevestigd. Nederland keerde terug na een jaar afwezigheid en ook Malta bleef indruk maken. De eilandstaat eindigde voor het eerst in de top drie van het klassement.

Spanje zorgde voor een primeur met Serafín Zubiri, de eerste blinde deelnemer in de geschiedenis van het Songfestival. Ook Luxemburg viel op met zijn eerste lied in het Luxemburgs sinds 1960.

Voor Joegoslavië werd het de laatste deelname. Drie weken na het Songfestival legden de Verenigde Naties sancties op aan het land, waardoor het jarenlang niet meer aan internationale evenementen mocht deelnemen. Als Servië en Montenegro keerde het pas in 2004 terug.

Ook verschillende artiesten keerden terug naar het Songfestival. Onder anderen Linda Martin, Mia Martini, Sigga en de Duitse groep Wind waagden opnieuw hun kans.

Linda Martin

België: Morgane

Opvallend genoeg reisde geen enkele Waalse journalist naar Malmö. Dat zorgde voor ontgoocheling bij de RTBF-delegatie, terwijl de aanwezige Vlaamse journalisten de repetities wel op de voet volgden.

Het deelnemersveld werd niet bijzonder sterk geacht, waardoor Morgane vooraf niet helemaal kansloos leek. Componist Claude Barzotti was echter woedend over de belichting en de geluidsmix tijdens de repetities, maar zijn kritiek leidde niet meer tot aanpassingen.

België eindigde uiteindelijk als twintigste. Alleen de jury’s van Spanje, Turkije, Frankrijk en Luxemburg gaven punten aan Nous, on veut des violons. Morgane was met haar zeventien jaar bovendien een van de jongste deelnemers van het jaar.

Tekst gaat verder onder video

Nederland: Humphrey Campbell

Humphrey Campbell won het Nationaal Songfestival en vertegenwoordigde Nederland met Wijs me de weg. Hij trad als laatste op en eindigde uiteindelijk als negende.

De finale, opnieuw uitgezonden in mono op TV1 en stereo op TV2, lokte 1.486.000 Vlaamse kijkers en was daarmee het best bekeken programma van de week.

Tekst gaat verder onder video

Ierland zet unieke reeks in

Vooraf gold de Britse musicalacteur Michael Ball als de grote favoriet. Toch ging de overwinning naar de Ierse Linda Martin, die acht jaar eerder nog nipt naast de zege had gegrepen.

Haar overwinning leverde meteen drie opvallende feiten op. Voor het eerst bestond de volledige top drie uit Engelstalige liedjes. Bovendien bezorgde Johnny Logan zichzelf een derde Songfestivalzege, na zijn overwinningen als zanger in 1980 en als zanger, componist en tekstschrijver in 1987.

Het was ook het begin van een ongeziene succesperiode voor Ierland. Het land won vervolgens drie Songfestivals op rij en voegde daar, na één jaar onderbreking, nog een vierde overwinning aan toe.

Tijdens de puntentelling nam EBU-supervisor Frank Naef afscheid van het Songfestival. Hij werd vlak voor de stemming verrast door Carola. De overwinning van Linda Martin kwam pas in de slotfase definitief tot stand, nadat ook Malta en Italië lange tijd in de running waren gebleven.