Dublin 1997

logo
Datum
03-05-1997
Locatie
Dublin
Terugkerende landen
Duitsland, Denemarken, Hongarije, Italië, Rusland
Terugtrekkende landen
België, Finland, Slovakije
Presentatie
Carrie Crowley, Ronan Keating
Stemsysteem

Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10

Winnaar
Katrina & The Waves - Love Shine a Light (Verenigd Koninkrijk)

Lange tijd was het maar de vraag of de Ierse omroep RTÉ financieel wel in staat zou zijn om alweer een Eurovisiesongfestival te organiseren. Na een goed gesprek met de boekhouder bleek alles toch te kloppen, al werd niet al te toevallig wel een van de radionetten van de RTÉ opgedoekt. Voor het tweënveertigste Eurovisiesongfestival werd voor de derde keer op vier jaar tijd uitgeweken naar het Point Theatre in de Ierse hoofdstad Dublin. In dat Theatre vond de geboorte van een ingrijpende nieuwe regel plaats: televoting. Vanaf het Songfestival 1997 konden landen beslissen hun vakjury’s (deels) te vervangen door stemmen per telefoon door de kijkers thuis. Slechts vijf landen kozen ervoor: Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. De overige landen kozen nog steeds voor de oude, vertrouwde jury’s.

Over 1997

De openingsceremonie was beduidend korter dan in de vorige jaren: na een kort filmpje werd de kijker verwelkomd in het Point Theatre, dat er alweer compleet onherkenbaar uitzag in vergelijking met de vorige edities die er plaatsvonden. Het podium was een ronde constructie met een enorme boog eroverheen, die net als de achtergrond en alle kleine tv-schermpjes erop bevestigd konden verlichten in elke mogelijke kleur en sequentie. De presentatoren waren de gevierde Ierse radiopresentatrice Carrie Crowley en niemand minder dan Ronan Keating, zanger van de toen wereldwijd populaire boyband Boyzone.

Ronan Keating & Carry Crowley

Het modernere podium en de bij tieners populaire presentator paste in een verjongingsplan dat de EBU en de RTÉ hadden voor het Songfestival. De postkaartfilmpjes waren futuristische tussenstukjes met wild gefilmde beelden tussen nog meer televisieschermen, en ergens daartussen zweefde dan de nakende artiest. De liedjes werden geregeld onderbroken door oud-winnaars die de kandidaten succes wensten. Benny en Björn van ABBA merkten bijvoorbeeld fijntjes op dat het ESF nog nooit iemand een carrière had opgeleverd.

Er was weer een nieuw concept om de deelnemende landen te selecteren: de audiovoorronde werd overboord gegooid, en dit jaar werd er gekeken naar de gemiddelde scores van elk land van de afgelopen vier Songfestivaledities. België, Finland en Slovakije misten zo de boot. Bosnië & Herzegovina mocht enkel deelnemen toen de Israëlische omroep besefte dat het Songfestival dit jaar op een joodse feestdag plaatsvond, waarop ze besloot thuis te blijven. Ook Duitsland, Hongarije, Rusland en Denemarken waren er weer bij, en de Italianen namen voor het eerst sinds 1993 nog eens deel. Het Italiaanse duo Jalisse had zelf gevraagd of de omroep nog eens deel wilde nemen. Fiume di parole werd vierde, en Italië verliet het songfestival voor veertien jaar.

De eerste twee liedjes van de avond pakten ook meteen plekjes in de top vijf van het klassement: Cyprus evenaarde zijn beste resultaat ooit met een lofzang op het moederland, terwijl Turkije, net als vorig jaar vertegenwoordigd door Şebnem Paker, met een derde plaats het beste Turkse resultaat ooit tot hiertoe neerzette. Liedje drie kwam uit Noorwegen, maar zanger Tor Endresen kreeg een ijskoude douche met zijn lofzang op de stad San Francisco: na een vijfde, zevende, eerste en tweede plek, kreeg het Scandinavische land dit jaar een allerlaatste plaats zonder een punt. Die twijfelachtige eer moest de Noren wel delen met de Portugezen, ook het jaar vlak na hun toppositie.

Naast Turkije werden ook Bosnië & Herzegovina en Estland vertegenwoordigd door oud-gedienden: Alma Čardžić had in 1994 deelgenomen in duet met zanger Dejan, maar deed het nu solo. Ook de Estse Maarja-Liis Ilus had zich losgewrikt van haar zangpartner van vorig jaar, en nam nu alleen deel. Met Keelatud maa leverde ze haar land een tweede opeenvolgende plek in de top tien op. Opvallend was de grote variëteit aan verschillende muziekgenres: Slovenië en Polen brachten folkballades, Zweden en Hongarije boybands, Kroatië een meidengroep, Rusland een Primadonna en Denemarken een raplied van een zanger die verliefd was op een telefoniste.

Het waren echter de simpele ballades uit Spanje, Frankrijk én Ierland die veel punten in de wacht sleepten. De Ieren kwamen akelig dicht bij opnieuw een overwinning, maar uiteindelijk moesten ze toch het onderspit delven voor de Britse inzending: Katrina & The Waves hadden in de jaren ’80 een wereldhit gehad met Walking On Sunshine, maar waren nadien uit de schijnwerpers verdwenen. Het Songfestival moest hun comeback betekenen. Met het vredeslied Love Shine a Light pakten ze de vakjury’s en voor het eerst ook de kijkers thuis in. Als allerlaatste trad IJsland op, dat opviel met zijn suggestieve liedjestekst, leren pakjes en seksueel getinte bewegingen en poses. Zanger Paul Oscar, een voormalige travestiet, kreeg er achttien punten voor in totaal – zestien ervan kwamen van de vijf landen die televoting gebruikten.

Katrina van The Waves

België en Nederland

België was uitgeschakeld voor 1997 na de slechte prestaties van de vorige jaren, en stuurde daardoor voor de tweede maal in de Songfestivalgeschiedenis zijn kat.

Nederland werd vertegenwoordigd door de groep Mrs. Einstein, bestaande uit vijf vrouwen van middelbare leeftijd. De NOS had hen intern geselecteerd om deel te nemen, en op 23 februari kregen ze hun eigen Nationaal Songfestival, met zes liedjes en de Vlaming Bart Peeters als presentator. Provinciale jury’s en televoting hadden evenveel stemrecht, en na een erg spannende stemming zegevierde het lied Niemand heeft nog tijd. In Dublin kregen ze er echter enkel aalmoezen voor van de Turkse en Maltese jury. Nederland werd gedeeld tweeëntwintigste.

Mrs. Einstein

De pauze en de punten

Na de pauzeact, verzorgd door Ronan Keating en later ook zijn medeleden van Boyzone, begon de puntentelling. Het Verenigd Koninkrijk kwam snel aan de leiding en gaf die eerste plek nooit meer af. Met 227 punten in totaal, inclusief maar liefst tien topscores, vestigde de winnende groep een nieuw puntenrecord. Frankrijk schreef een beetje geschiedenis door voor de eerste keer zijn punten door twee puntengevers bekend te laten maken – een ervan was Marie Myriam, de winnares van 1977. Namens Nederland gaf Corry Brokken, drievoudig deelneemster, ex-winnares én ex-presentatrice, de punten door.

Het scorebord

Love Shine A Light werd een grote hit in veel Europese landen, en het televotingexperiment werd erg positief onthaald. In 1998, wanneer het Songfestival voor het eerst sinds zestien jaar nog eens op Brits grondgebied plaats zou vinden, werd het al fors uitgebreid. Maar dat ging ten koste van de vakjury’s, die meer en meer naar de achtergrond zouden verdwijnen.

Resultaten

Advertentie