Dublin voor de vierde keer

Na de Ierse overwinning van 1996 bleef de RTÉ lange tijd vaag over een nieuwe organisatie. Binnen de omroep leefde de vrees dat een vierde Songfestival in vijf jaar tijd financieel onhaalbaar zou worden.

Pas ruim twee maanden na de overwinning bevestigde de RTÉ dat ze de organisatie toch opnieuw op zich zou nemen.

Voor de derde keer in vier jaar streek het Songfestival neer in het Point Theatre in Dublin. Presentatoren waren RTÉ-gezicht Carrie Crowley en Ronan Keating, de zanger van de op dat moment razend populaire boyband Boyzone.

Na een korte openingsfilm verwelkomden zij de kijkers. Het podium had opnieuw een volledig nieuwe uitstraling gekregen, met een ronde scène, een grote boogconstructie en tientallen schermen die voortdurend van kleur en lichtpatronen veranderden.

Ronan Keating & Carry Crowley

Televoting doet zijn intrede

De belangrijkste vernieuwing van 1997 speelde zich niet op het podium af, maar achter de schermen. Voor het eerst mochten deelnemende omroepen hun vakjury vervangen door televoting, waarbij de kijkers thuis telefonisch hun favorieten kozen.

Slechts vijf landen maakten meteen gebruik van het nieuwe systeem: Oostenrijk, Duitsland, Zweden, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk. De overige twintig landen hielden vast aan de klassieke vakjury’s.

Het experiment werd positief onthaald. In de daaropvolgende jaren zou televoting steeds verder worden uitgebreid.

Nieuw kwalificatiesysteem

Ook de audiovoorronde van 1996 verdween alweer. Voortaan werd gekeken naar het gemiddelde resultaat van elk land over de voorbije vijf Songfestivals. De laagst gerangschikte landen moesten een jaar overslaan.

Dat was slecht nieuws voor België, dat tussen 1992 en 1996 amper 44 punten had verzameld en daardoor voor de tweede keer in de geschiedenis werd uitgesloten van deelname.

Er stonden opnieuw 25 landen in de finale. Italië keerde na vier jaar afwezigheid terug en behaalde meteen een verdienstelijke vierde plaats. Daarna zou het land opnieuw veertien jaar wegblijven van het Songfestival.

Bosnië-Herzegovina kreeg alsnog een startplaats nadat Israël zich had teruggetrokken omdat de finale samenviel met een joodse feestdag.

Veel variatie op het podium

De editie van 1997 kende een opvallend gevarieerd deelnemersveld. Folkballades, boybands, een meidengroep, rap en klassieke ballades wisselden elkaar af.

Cyprus evenaarde zijn beste resultaat ooit. Turkije verbeterde zijn record dankzij Şebnem Paker, die een derde plaats behaalde.

Aan de andere kant van het klassement eindigden Noorwegen en Portugal gedeeld laatste, zonder punten. Noorwegen maakte daarmee een opvallende terugval na de sterke resultaten van de voorgaande jaren.

Ook enkele oud-deelnemers keerden terug. Alma Čardžić vertegenwoordigde Bosnië-Herzegovina opnieuw, terwijl de Estse Maarja-Liis Ilus na haar duet van het jaar voordien nu solo deelnam en opnieuw de top tien haalde.

De grootste favorieten kwamen uiteindelijk uit Spanje, Frankrijk, Ierland en het Verenigd Koninkrijk. De Ieren leken lang op weg naar alweer een overwinning, maar moesten uiteindelijk vrede nemen met de tweede plaats.

Het Verenigd Koninkrijk stuurde Katrina & The Waves, die in de jaren 1980 een wereldhit hadden gescoord met Walking on Sunshine. Met Love Shine a Light wilden ze hun carrière nieuw leven inblazen.

Opvallend was ook de IJslandse inzending van Paul Oscar, die met zijn provocerende podiumact en suggestieve choreografie vooral veel punten kreeg van de vijf landen die televoting gebruikten.

Tekst gaat verder onder video

België en Nederland

België was na de tegenvallende resultaten van de voorgaande jaren uitgeschakeld en ontbrak daardoor voor de tweede keer op het Songfestival.

Nederland werd vertegenwoordigd door de groep Mrs. Einstein. De vijf zangeressen waren intern geselecteerd en kregen vervolgens een eigen Nationaal Songfestival, gepresenteerd door Bart Peeters. Jury’s en televoting bepaalden samen dat Niemand heeft nog tijd naar Dublin mocht.

Het resultaat viel tegen. Nederland kreeg slechts vijf punten en eindigde gedeeld tweeëntwintigste. Alleen Portugal en Noorwegen deden nog slechter.

Tekst gaat verder onder video

Brits puntenrecord

Tijdens de pauze trad Ronan Keating opnieuw op, deze keer samen met de overige leden van Boyzone.

De puntentelling kende weinig spanning. Het Verenigd Koninkrijk nam al vroeg de leiding en stond die niet meer af. Katrina & The Waves verzamelden 227 punten, waaronder tien keer de maximale score, en vestigden daarmee een nieuw puntenrecord.

Ook de stemming kende enkele opvallende momenten. Frankrijk liet voor het eerst twee puntengevers aan het woord, onder wie winnares Marie Myriam. Voor Nederland maakte Corry Brokken de punten bekend.

Met 860.000 Vlaamse kijkers was de uitzending opnieuw een van de best bekeken programma’s van de week.

De BRT bood bovendien voor het eerst de volledige liedjesteksten aan via teletekst en ondertitelde ook het commentaar van André Vermeulen voor doven en slechthorenden.

Het succes van Love Shine a Light én de positieve reacties op televoting zorgden ervoor dat de EBU de nieuwe stemmethode vanaf 1998 fors uitbreidde. Daarmee begon het tijdperk waarin de vakjury’s steeds meer naar de achtergrond verdwenen.